دلتنگی

گاهی وقتها یک دفعه، با یه شعر، یه ترانه یا حتی متن ساده روبرو می شی که انگار دقیقا برای تو نوشته شده! برای من شعر در خیالات خودم، در زیر بارانی که نیست! سروده بیتا امیری، یکی از اوناست! اینم ترجمه آزاد من از این شعر به زبان فرانسه!

در خیالات خودم در زیر بارانی که نیست!

در خیالات خودم در زیر بارانی که نیست،

می رسم با تو به خانه،از خیابانی که نیست!

می نشینی روبه رویم خستگی در میکنی،

چای می ریزم برایت توی فنجانی که نیست!

باز میخندی و میپرسی که حالت بهتر است؟

باز میخندم که خیلی…!گرچه میدانی که نیست!

شعر میخوانم برایت واژه ها گل می کنند،

یاس و مریم می گذارم توی گلدانی که نیست!

چشم می دوزم به چشمت،می شود آیا کمی

دست هایم را بگیری بین دستانی که نیست؟

وقت رفتن می شود با بغض می گویم نرو!

پشت پایت اشک می ریزم در ایوانی که نیست!

میروی و خانه لبریز از نبودت میشود،

باز تنها میشوم با یاد مهمانی که نیست!

رفته ای و بعد تو این کار هر روز من است،

باور اینکه نباشی کار آسانی که نیست!

Sous la pluie qui n’existe pas

Dans mes rêves

— sous une pluie qui n’existe pas —

je rentre avec toi

par une rue

qui n’existe pas.

Tu t’assieds

en face de moi,

tu déposes ta fatigue,

je verse pour toi le thé

dans une tasse

qui n’existe pas.

Tu ris encore

et tu demandes :

Ça va mieux ?

Je ris encore :

Tellement…

— et tu sais bien

que ce n’est pas vrai.

Je te lis des poèmes,

les mots fleurissent,

j’y mets jasmins et lys

dans un vase

qui n’existe pas.

Je plonge mes yeux

dans les tiens :

pourrais-tu, juste un instant,

prendre mes mains

dans des mains

qui n’existent pas ?

L’heure de partir arrive,

la gorge nouée, je dis :

Ne pars pas.

Et derrière toi

je verse mes larmes

sur la terrasse

qui n’existe pas.

Tu t’en vas

et la maison se remplit

de ton absence.

Je reste seule

avec le souvenir

d’une fête

qui n’existe pas.

Tu es parti…

et depuis, chaque jour

je m’exerce

à croire que tu n’es plus là —

mais ce n’est pas

une chose facile.